Jest to ceremonia ślubna, w której scenariusz, miejsce, a nawet słowa przysięgi, są wybierane przez małżonków. Ślub może wziąć każdy - niezależnie od płci, wieku czy wyznania. Ważne jest tylko, by odznaczał się humanistycznym sposobem myślenia.

Humaniści koncentrują swoje myśli i zachowania na człowieku. To on jest ośrodkiem ich zainteresowań, to jemu - jako najdoskonalszej z istot - przypisują najważniejszą pozycję w świecie. Dlatego w ślubach humanistycznych najważniejsze jest skoncentrowanie całej uwagi na parze młodej - kobiecie i mężczyźnie jako równych sobie partnerach - a także na najważniejszych wartościach dla humanistów: wolności jednostki, samodoskonaleniu się, tolerancji czy optymizmie.

Ślub humanistyczny prowadzi celebrans. Jest to specjalnie wybrana osoba, która przed ceremonią doradzi w kwestii scenariusza i odpowie na pytania, a w trakcie uroczystości będzie zabawiać gości, by wszystko wypadło naturalnie i profesjonalnie zarazem.

To małżonkowie planują charakter całej uroczystości - możecie wziąć ślub nad rzeką, gdzie się poznaliście, czy … na rowerach - jeśli ten środek lokomocji uznajecie za najlepszy. W zasadzie nie ma żadnych ograniczeń - może Was zahamować tylko Wasza wyobraźnia. Celebrans jedynie formalnie organizuje całą uroczystość.

Pierwsza taka uroczystość w Polsce odbyła się w 2007 r. Jedyną instytucją, która zajmuje się organizacją takich ceremonii jest Polskie Stowarzyszenie Racjonalistyczne, ale nie trzeba być jego członkiem, by dostać ślub.

Z formalnego punktu widzenia, ślub humanistyczny, to typowo społeczna uroczystość, bez zobowiązań prawnych. Jeśli chcemy, by nasz ślub miał także cywilno-prawny charakter, musimy wziąć ślub w Urzędzie Cywilnym. Brak konsekwencji prawnych to utrudnienie i jednoczenie zaleta - ślub bowiem mogą wziąć rozwodnicy, a także osoby tej samej płci.

W USA, Norwegii czy Szkocji ślub humanistyczny jest pełnoprawną uroczystością, ze wszystkimi skutkami prawnymi. Czy przyjmie się w Polsce? Bardzo możliwe. Jest bowiem idealną alternatywą dla tych, którzy nie utożsamiają się z żadną religią, albo z powodów wyznaniowych nie mogą takiego ślubu zawrzeć.

Nie należy jednak zapominać, że wielu nadal nie wyobraża sobie ślubu bez kościelnych dzwonów czy białej sukni. I bardzo dobrze - tradycyjny ślub ma w sobie piękno tradycji i szkoda by było, gdyby nawet w tej kwestii miejsca ustąpiła mu świecka ceremonia.