Kto wstawi się za nami

u Pana co drogami

krętymi każe iść

Kto nas usprawiedliwi

gdy Pan się będzie dziwił,

że to już właśnie my

Ja wstawię się za Tobą

i z podniesioną głową

dziękował będę, że

Pan dał mi właśnie Ciebie

w radości i w potrzebnie

na lepsze i na złe



A Ty choć powiedz słowo,

że zawsze byłem z Tobą,

bo chciałem tak i już

I razem chleb jedliśmy

i równym krokiem szliśmy

wśród wichrów, pośród burz

Ty wciąż mnie ratowałaś,

za rękę mnie trzymałaś,

gdy z drogi chciałem zejść

A ja otuchy krople,

gdy oczy miałaś mokre,

nie raz musiałem nieść



I tak będziemy stali

aż w tej niebieskiej sali

do tańca zaczną grać

Ja wtedy z pierwszym taktem

poproszę Cię i raptem



Zaczniemy wirować, wolniutko walcować

I kręcąc się kręcić na palcach na pięcie

Troszeczkę bezmyślnie jak wiosną przebiśnieg.

Ty nieco szalona, coż - żona to żona

I w mojej Twa ręka, niebieska piosenka

Za serca nas chwyta niebieska muzyka